آموزش قدم به قدم روش تحلیل شبکه ای ANP

 

به طور کلی، روش ANP می تواند در گام های زیر توصیف شود:

  1. توسعه یک مدل تصمیم: این مدل می تواند به عنوان یک شبکه جهتدار ارایه شود. این مدل تصمیم می تواند به اندازه یک سلسله مراتب یا شبکه بازخورد، ساده باشد یا به اندازه مدل ساختاری تصمیم ارایه شده توسط ساعتی که دارای سود-فرصت-هزینه-ریسک (BOCR) می باشد، پیچیده بنظر آید . این مدل تصمیم معمولاً بعد از مقدار قابل ملاحظه ای بحث و گفتگو در میان تصمیم گیرندگان و ذی نفعان نهایی می شود. چنین بحث هایی می تواند ورودی های با ارزشی در فرآیند تصمیم گیری تهیه کند زیرا ساختاربندی این مسأله به تصمیم گیرنده کمک می کند تصویر کلی و موضوعات دربرگیرنده در تصمیم پیچیده را ببیند.

 

ردیفریسک های شناسایی شدهاحتمال وقوع ریسکتأثیر آن روی اهداف(هزینه,زمان,کیفیت)پروژه
خیلی کمکممتوسطزیادخیلی زیادخیلی کمکممتوسطزیادخیلی زیاد
۱تورم(کوتاه مدت)/نداشتن مقیاس برای هزینه فعالیت ها۱۴۴۱۵۲۱
۲زمان بندی های نادرست پرداخت۲۴۳۳۶
۳اعتصابات و نا آرامی های کارگری۲۶۱۳۱۳۲
۴توقف کار توسط پیمانکار۳۴۲۱۲۴۲
۵کمبود مالی کارفرما۱۱۳۴۱۲۲۳۲

 

  1. مقایسات زوجی (PWC) در میان فاکتورها (عناصر و خوشه ها) را مشخص کنید. سوال عمومی در انجام مقایسات زوجی پس از اینکه یک عنصر کنترل، یک عنصر از شبکه، را تعیین کردیم و یک زوج از عناصر، را انتخاب کردیم به اینصورت می باشد که با توجه به عنصر کنترل، چه مقدار یک عضو معین از این جفت ها، از عضو دیگر متأثر می شود (یا تأثیر میگذارد). در یک سلسله مراتب، سؤالی را که در مقایسه زوجی می پرسیم، به اینصورت است: کدام یک از دو عنصر غالب تر است یا تأثیر گذارتر است (یا بیشتر متأثر می شود) با توجه به یک عنصر معین در سطح بالا؟ در حالی که در یک شبکه، می پرسیم، کدام یک از دو عنصر غالب تر است در تأثیرگذاری بر عنصر دیگر با توجه به عنصر کنترل؟ ساعتی پیشنهاد می کند که شدت تخصیص داده شده به مقایسات بین فاکتورها ممکن است با استفاده از یک مقیاس ۹ درجه ای ایجاد شود. به عنوان مثالی از شدت سلطه بر حسب اهمیت نسبی، عدد ۹ نشان می دهد که یک فاکتور کاملا مهم تر از دیگری است و عدد ۱ عدم اختلاف یا اهمیت یکسان را نشان می دهد.

 

final-dore

 

 

امتیازمیزان اهمیت
۱اهمیت معادل
۳اهمیت متوسط
۵اهمیت قوی
۷اهمیت بسیار قوی
۹اهمیت قطعی
۲ و ۴ و ۶ و ۸مقادیر میانه

 

  1. محاسبه کنید بردارهای نسبی وزنی را از ماتریس مقایسات زوجی بدست آمده از گام الگوریتم های متنوعی برای تخمین زدن این وزن ها وجود دارد اما ساعتی روش وزن دهی AHP را توصیه می کند. پیشنهاد می شود که این راه حل وزندهی تنها راه برای کسب رتبه بندی یا سلطه منعکس شده در ماتریس مقایسات زوجی است، هنگامی که ناسازگاری در اندازه گیری ها وجود دارد. از این روش، شاخص سازگاری (CR) و نرخ سازگاری (CI)نیز برای تعیین میزان سازگاری قضاوت، می تواند محاسبه شود. ساعتی توصیه می کند که نرخ سازگاری باید کمتر از ۰٫۱-۰٫۲ باشد، برای اینکه قضاوت قابل قبول نگریسته شود، در غیر این صورت مطالعه بر روی مسأله و ارزیابی مجدد ماتریس مقایسات زوجی پیشنهاد می گردد.
  2. شکل دادن سوپرماتریس اولیه، یعنی یک ماتریس بخش بندی شده که هر زیرماتریس یا بلوک آن، بردارهای وزنی نسبی (بردارهای وزنی ستونی (محاسبه شده از گام ۳ را شامل می گردد. سوپرماتریس اولیه (غیر وزنی) را به یک ماتریس احتمالی به وسیلۀ وزن دهی خوشه ها و نرمالسازی تبدیل کنید، آنچنان که جمع ستون برابر با ۱ شود یعنی احتمال ستونی. سرانجام بردارهای وزنی حدی پایدار را از سوپرماتریس وزنی (ماتریس احتمالی) محاسبه کنید. به طور محاسباتی، ماتریس احتمالی را به توان بی نهایت افزایش دهید تا جایی که به یک حد یا جمع (چزارو) cesaro از نتایج ماتریس های حدی همگرا شود .از آنجایی که عناصر ممکن است به راه های زیادی به طور مستقیم یا غیرمستقیم تعامل داشته باشند، سوپرماتریس حدی، وزن معنی داری از تأثیر هر عنصر بر هر عنصر دیگر در این زیر سیستم یا سیستم را تهیه می کند، جایی که همه تعاملات ممکن در این فرآیند همگرایی در نظر گرفته می شوند.